PLATFORMA - Urban Culture Co.

Η Συρία των ανθρώπων

2007-03-28T09:16:00.000+03:00

Χωρίς σοβαρή αφορμή βρεθήκαμε για ένα μακρύ Σαββατοκύριακο στη Συρία, μια χώρα όπου η ανάμειξη των πολιτισμών είναι παρούσα παντού, στις πόλεις, στους αρχαιολογικούς χώρους, στους κατοίκους της.

Πρώτη στάση στην Παλμύρα, μια μαγική εικόνα στη μέση της ατελείωτης ερήμου της Ασσυρίας. Μια ασύλληπτα διατηρημένη αρχαία πόλη των πρώτων αιώνων μ.Χ. που στην εποχή της ακμής της υπήρξε μια ανεξάρτητη πόλη-κράτος, εμπορικό σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Το συγκλονιστικό στην Παλύρα είναι η ιδιαίτερη συνύπαρξη ετερόκλιτων στοιχείων που χαρακτήρισαν τον τόπο διαχρονικά. Ο απέραντος αρχαιολογικός χώρος που αναδείχθηκε από τις αρχές του εικοστού αιώνα και ένθεν με τη συνδρομή της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής. Παραμένει απερίφρακτος και έτσι οι επισκέπτες είναι ελεύθεροι να τον περιηγηθούν οποιαδήποτε ώρα της ημέρας με την απαραίτητη συνοδεία των καμηλιέρηδων και των πάσης φύσεως πωλητών τουριστικών σουβενίρ. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε τμήματα της Αρχαίας Παλμύρας που βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από τη σύγχρονη αραβική πόλη Τάντμορ, έχουν εγκατασταθεί οικογένειες βεδουίνων προς άγραν φυσικά πελατών για τα χειροποίητα προϊόντα που πωλούν. Το πλέον αξιοσημείωτο της επίσκεψης στην Παλμύρα είναι αυτή η διάχυτη σκόνη στον αέρα που δημιουργεί μια χαρακτηριστική καφέ αχλή και κάνει την ατμόσφαιρα στην πόλη πυκνή, χωρίς όμως να προκαλεί δυσφορία.

Εκατέρωθεν άγνοια

2007-02-21T18:29:00.000+02:00

Δανείζομαι για τον τίτλο μια φράση του επιμελητή της εξαιρετικής έκθεσης του Μουσείου Φρυσίρα αφιερωμένης στο έργο του Γιάννη Κόντου που επισκέφθηκα σήμερα το πρωί. Ο Γιάννης Κόντος είναι μόλις 36 ετών και ήδη πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ που έχει καταγράψει με τον φακό του σημαντικές ιστορικές συγκυρίες, κακουχίες, πολέμους και συνέπειες ανθρώπινων καταστροφών. Οι εικόνες του αυθόρμητες και δυνατές, δίχως φτιασίδια απογυμνώνουν την καταγραφή και αποκαλύπτουν το γενναίο δημιουργό τους, έναν άνθρωπο που ταξιδεύει από πολύ μικρή ηλικία στις "πληγές" του πλανήτη, τις αφουγκράζεται, τις βιώνει, τις ερμηνεύει, τις καταγράφει και μας τις προσφέρει.

Η δουλειά του Γιάννη Κόντου δεν είναι γροθιά στο στομάχι, είναι μια λυρική υπενθύμιση της πραγματικότητας του πλανήτη μας. Κοντά στον ακρωτηριασμένο από τη Σιέρα Λεόνε, φωτογραφίες από τα σύνορα των ΗΠΑ και του Μεξικού που ζωγραφίζουν την ύπαρξη του δυτικού ιμπεριαλισμού, εικόνες προσκυνήματος στην Πολωνία αντικριστά με εικόνες προσκυνήματος στη Βαγδάτη.

Η εντυπωσιακή δουλειά του Γιάννη Κόντου ολοκληρώνεται στην εξαιρετικώς επιμελημένη αυτή έκθεση με το αφιέρωμα στην Βόρειο Κορέα. Ο φωτορεπόρτερ επισκέφθηκε το τελευταίο προπύργιο του κομμουνισμού, μια χώρα που στις 10 το βράδυ κλείνει το διακόπτη των φώτων, μια χώρα που ζει στο δικό της ρυθμό, με τις δικές τις ιδέες και απόψεις για τον υπόλοιπο κόσμο. Μια χώρα "αγνή", "παρθένα" ακόμα που δε έχει χαριστεί στις ηδονές του δυτικού εραστή, μια χώρα που, όπως αναφέρει ο επιμελητής της έκθεσης, δε γνωρίζει τίποτα για τον δυτικό κόσμο και ο τελευταίος τίποτα γι' αυτήν: Εκατέρωθεν άγνοια.
Καθώς περπατούσα στους διαδρόμους του Μουσείου, εκεί ανάμεσα στις φωτογραφίες του ψυχιατρείου ΚΟΥΛΙΝΑ και των μνημείων της Πιονγκ-Γιανγκ παρατήρησα ότι οι πιο παλιές φωτογραφίες στην έκθεση ήταν του 1997, τραβηγμένες στο Κοσσυφοπέδιο. Εικόνες αιματηρές, ξεκοιλιασμένες από αισθήματα και ο Γιάννης Κόντος τότε μόνο 26 ετών. Αναρωτήθηκα πώς μπορεί να περνά η πλειονότητα των σημερινών εικοσιεξάρηδων τη σημερινή ημέρα του: Καφεδάκι στα στέκια της απανταχού Ελλάδος, κρεοφαγία και ουισκάκια το βράδυ για να καεί ξέγνοιαστα ο Καρνάβαλος με το άλλοθι της αυριανής αργίας. Εκεί μπροστά στις φωτογραφίες αναφώνησα: Λίγοι, ευτυχώς, είναι οι γενναίοι, αυτοί που αγνοούν τον κίνδυνο αλλά δυστυχώς οι λοιποί τους αγνοούν. Εκατέρωθεν άγνοια!

Δες το έργο του Γιάννη Κόντου.

Μου αρέσει να με παρακολουθείς!

2007-01-22T11:45:00.000+02:00

Μόλις λίγες ώρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στην Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τέθηκε το ερώτημα στους ελαφρώς ζαλισμένους Έλληνες: Πρέπει οι κάμερες ασφαλείας που υπάρχουν στους δρόμους της Αθήνας, ήδη από την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων να χρησιμοποιούνται για κάθε σκοπό, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της προστασίας της δημόσιας ασφάλειας;

Επιβεβαιώνοντας, λοιπόν, τον παρορμητικό χαρακτήρα τους, οι Έλληνες έσπευσαν να απαντήσουν καταφατικά στο παραπάνω ερώτημα, με τη δικαιολογία που συνοψίζεται στη λαϊκή παροιμία "Καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται"! Μήπως το πραγματικό ερώτημα που θα έπρεπε να υποβληθεί είναι εάν οι Έλληνες γνωρίζουν το δικαίωμά τους για το σεβασμό και την προστασία της αξιοπρέπειας, της ιδιωτικής ζωής και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, την ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και το Νόμο 2472/1997. Η απάντηση θα ήταν αρνητική από την πλειονότητά των ερωτηθέντων.

Είναι εύκολο να δώσουμε τη συγκατάθεσή μας για την εξεύρεση μιας εύκολης λύσης που θα εξυπηρετήσει και εν γένει πολιτικά συμφέροντα, με το άλλοθι του καλού και ήσυχου οικογενειάρχη που ζει μια άσπιλη και προς τούτο άφοβη ζωή. Καλό θα ήταν πρώτα να ενημερωθούμε για το τι σημαίνει προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τόσο ιστορικά όσο και κανονιστικά, πόσο μάλλον όταν ζούμε στην Ευρώπη, όπου δόθηκαν αγώνες για την προστασία τα δικαιώματα αυτών.

Μάθε αν πρέπει να σε παρακολουθούν!
Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα
Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων

Η ζωή αρχίζει στα πενήντα!

2007-01-17T15:33:00.000+02:00

Πενήντα χρόνια από τη Συνθήκη της Ρώμης που ξεκίνησε την οικοδόμηση αυτού που σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι δεσμοί μας με την Ευρώπη γίνονται όλο και πιο ισχυροί. Αν και είμαστε μαζί από το 1957, εξακολουθούμε με υπερηφάνεια να διατηρούμε τις διαφορετικές κουλτούρες, γλώσσες και παραδόσεις μας.

Άλλωστε, η ενότητα μεταξύ των Ευρωπαίων βασίζεται στην πολυμορφία και στη σταθερή προσήλωση σε κοινές αξίες: την ελευθερία, τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ισότητα.

Δείτε πώς η παλιά Ευρώπη (μας) γιορτάζει την επέτειο!

Αυτοτελείς(;) ιστορίες

2007-01-08T15:07:00.000+02:00

Ένας από τους πάμπολλους ιστολόγους που κυκλοφορούν εδώ μέσα είναι με διαφορά ο πιο σύγχρονος Έλληνας κατω από 25 ετών που γνωρίζω. Αξίζει να δείτε τη σειρά αυτοτελών επεισοδίων με τίτλο the series που σκηνοθετεί με τη συνδρομή δημιουργικών φίλων του από τον παγκόσμιο ιστό!

2006 νέα ήθη!

2006-12-27T13:32:00.000+02:00

Δέκα ευχάριστα του 2006

1. Οι γενναίοι νέοι Έλληνες που αναδείχθηκαν φέτος, όπως ο δρομέας Περικλής Ιακωβάκης και η νομαρχιακή σύμβουλος Γκιουλ Καραχασάν
2. Η ευρεία τοποθέτηση κάδων ανακύκλωσης συσκευασιών με το σήμα Der Grüne Punkt σε πολλούς Δήμους της πρωτεύουσας. Επόμενο απαραίτητο βήμα η ενημέρωση των πολιτών για να μη δέχονται οι κάδοι αυτοί τα κόκκαλα της γαλοπούλας!
3. Η εξαγορά της τουρκικής Finansbank από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ως η αρχή μιας νέας εξωστρεφούς οικονομικής αντίληψης του Κράτους αλλά κυρίως των ιδιωτών στην Ελλάδα
4. Η ραγδαία αύξηση των συνδέσεων υψηλής ταχύτητας στο Διαδίκτυο που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Καιρός ήταν, σειρά έχει τώρα η εξίσου ταχεία ανάπτυξη ελληνικού ευρυζωνικού περιεχομένου.
5. Το τεράστιο πλην όμως λαμπρό οικοδόμημα που ολοκληρώνεται, προκειμένου να στεγάσει οσονούπω το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως
6. Η έναρξη κατασκευής του μετρό στη Θεσσαλονίκη
7. Η νέα τηλεόραση του ΣΚΑΙ που μας κλείνει το μάτι με ενδιαφέρον, σε καιρούς που η ΕΡΤ υποδέχεται τη νέα χρονιά με τον "αγαπημένο βάρδο" Τόλη Βοσκόπουλο
8. Το Athens International Radio
9. H νέα πραγματικότητα, ως όραμα ακόμη, που θα προκύψει με τα νέα κτήρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Λυρικής Σκηνής στη θέση του παλιού Ιπποδρόμου Φαλήρου
10. Η εκρηκτική ανάπτυξη των ιστολογίων (blog) και στην Ελλάδα που φέρουν τη εποχή μιας πιο δίκαιης κοινωνικής έκφρασης

Δέκα δυσάρεστα του 2006

1. Οι πάμπολλοι και διαρκώς αυξανόμενοι τρόφιμοι της σύγχρονης τηλεοπτικής πραγματικότητας, σταρ και τηλεθεατές
2. Η αμείωτη και παρατεταμένη εξάρτηση της κοινωνίας μας από τα κόμματα
3. Η τακτική του εναλλακτικών(;) ατόμων και φορέων να "κοσμούν" με βαρετά grafitti - διαφημίσεις τους ακαλύπτους τοίχους της αισθητικά βεβαρυμένης πόλης μας. Ιταμό αποκορύφωμα η άτεχνη επιγραφή του περιοδικού L.I.F.O. σε πλευρικό τοίχο κτηρίου επί της οδού Αμαλίας
4. Ο διαιωνιζόμενος βανδαλισμός του αστικού εξοπλισμού της πόλης από "ανθρώπους της διπλανής πόρτας" που ζουν σε βάρος μας. Τυπικό παράδειγμα το σύνολο σχεδόν των νέων οδικών πινακίδων που έχουν γεμίσει με αυτοκόλλητα του Γαύρου ή του Βάζελου, επιγραφές με σπρέι, ενίοτε δε και με ενοικιαστήρια

5. Τα οικτρά αγγλικά κείμενα όσων επιλέγουν να γράφουν πλέον μόνον σε αυτή τη γλώσσα, θεωρώντας προφανώς την Ελληνική αδόκιμη για τον αβάσταχτο κοσμοπολιτισμό της Εκάλης, της Μυκόνου και της Αράχωβας (τους)
6. Τα απανταχού ανά τη χώρα καρουζέλ (sic): Η πανάρχαια εορταστική παράδοσή μας από τις Βερσαλλίες
7. Τα κατεστημένα και τα μικρομάγαζα των κουμπάρων που ζουν και βασιλεύουν σε όλη την επικράτεια. Ο διαταξικός εμετός σε οικογενειακή συσκευασία
8. Ο κομπλεξικός τσαμπουκάς του Νομάρχη Πειραιώς με στυλ "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" Ευτυχώς, το διαβόητο αστυνομοκρατούμενο βελγικό κράτος τον οδήγησε έστω και για λίγη ώρα εκεί που του άρμοζε: στη μπουζού!
9. Η εμμονή στην υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου από άτομα που διατείνονται ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν απειλούνται σε αυτή τη χώρα
10. Η τραγική έλλειψη βούλησης αλλαγής των πραγμάτων σε όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, από τους μεγαλοεπιχειρηματίες ως τον τελευταίο καταναλωτή και από τον Πρωθυπουργό μέχρι τους υπευθύνους πρωτοκόλλου στα υπουργεία

Της αρνησιάς η βρύση

2006-11-07T09:04:00.000+02:00

Στο πλαίσιο της επέκτασης της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης στις νέες χώρες της περιώνυμης ανταγωνιστικότητας, νεκραναστήθηκε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Μια φιέστα επινόησης παρόμοιας με τον cult διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που η ΕΡΤ φιλοξένησε το Μάιο στην Αθήνα.
Οι αναλογίες πάμπολλες: Η διοργάνωση σε κλειστό γήπεδο (μπάσκετ), αυτη τη φορά υπό το άγρυπνο βλέμμα του Δικεφάλου του Βορρά που δέσποζε στα τηλεποτικά πλάνα στις κόγχες του κτηρίου, η τηλεσκηνοθεσία που ήταν μεγαλοπρεπώς τετριμμένη, οι πληκτικές πρόζες των παρουσιαστών, τα γραφικά που ήταν εξίσου καλά σχεδιασμένα και αρκούντως επεξηγηματικά και ούτω καθ 'εξής.
Μέσα στον ορυμαγδό αυτό της ανταγωνιστικότητας της ΕΡΤ, η μουσική ισοπέδωση του ελληνικού τραγουδιού ήταν απολύτως αναμενόμενη, όπερ και εγένετο. Και εκεί που δεν έβρισκε να πει κανείς καλή κουβέντα, κέρδισε ο καλύτερος που δεν ήταν απλώς ανώτερος από τους άλλους, αλλά πραγματικά καλός!
"Της άρνης το νερό" του Σταύρου Σιόλα αποτέλεσε ένα πανάξιο παράδειγμα δουλειάς ενός καλλιτέχνη από αυτούς που σεμνά ζουν και δημιουργούν δίπλα μας. Το τραγούδι, εμπνευσμένο από τη θεατρική "Αγγέλα" του Γιώργου Σεβαστίκογλου, είναι μια εξίσου σπαρακτική μουσική κατασκευή βασισμένη σε παραδοσιακά μοτίβα, μάλλον της Δυτικής Μακεδονίας, με έναν τρόπο όμως μοναδικά σύγχρονο. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος ήξερε τι έκανε και γιατί το έκανε. Όμορφη σεμνότης.

Η νικήτρια

2006-10-19T21:46:00.000+03:00

Στις εκλογές αυτές η Γκιουλ-Μπεγιάζ Καρά Χασάν, υποψήφια πρόεδρος της Υπερνομαρχίας Δράμας, Καβάλας & Ξάνθης υπέστη την πιο άγρια προσωπική επίθεση, με τρόπο που ακόμη και οι χειρότεροι εχθροί της την αντιμετώπισαν με καταλλαγή.

Ανεξαρτήτως από τα πολιτικά κίνητρα του ΠαΣοΚ που προδήλως την έριξε "ως πολιτική βορά" στην προεκλογική κονίστρα, η Gül έχει στη φαρέτρα της όλα τα εφόδια για μια επιτυχημένη πολιτική σταδιοδρομία στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη.

Είναι (πολύ) νέα σε μια χώρα δεινοσαύρων, είναι μουσουλμάνα πομάκα μειονοτική σε μια κοινωνία υστερικά mainstream και είναι γυναίκα επιστήμων σε ένα χώρο που τα σταρ είναι ένας εσμός από αδαή, laïque μαγκάκια.

Μπράβο στη Gül που έβαλε τα γυαλιά σε όσους την προεξόφλησαν ως ανίκανη αλλά και στο ίδιο της το κόμμα που την ανεκάλυψε ως δόλωμα για τα ακροδεξιά ένστικτα των αντιπάλων του. Η ίδια απέδειξε ότι ούτε δόλωμα, ούτε βορά για κανέναν είναι, αλλά, τουναντίον, μια ακόμη σύγχρονη Ελληνίδα που με σεμνότητα αδράττει τις ευκαιρίες που της δίνονται και με τις πράξεις αποδίδει νόημα στα λόγια της.

Greek cinema in Toronto’s brightest night!

2006-09-14T18:09:00.000+03:00

Nuit Blanche Toronto - An all night contemporary art thing

From sunset on Saturday, 30 September 2006 to sunrise on Sunday, 1 October 2006 the
Scotiabank Nuit Blanche Toronto 06 will let you explore the city through an international cultural rendezvous that opens the doors to hundreds of museums, galleries, institutions and unusual spaces each featuring free art programmes allnight long.

In the framework of Nuit Blanche, the Consulate-General of Greece in Toronto in association with PLATFORMA - Urban Culture Co., hosts a rooftop urban intervention event at the 401 Richmond downtown cultural venue, featuring a series of screenings featuring video art, video-dance and other short films from up-and-coming film makers from all over Greece.

Call for ideas!

2006-09-11T08:11:00.000+03:00

2008 European Year of Intercultural Dialogue

The European Commission is launching a call for ideas for promoting intercultural dialogue in Europe.

2008 must be the year of every single citizen. Its success will rely on the ideas, experience and imagination of the citizens. This is the reason why the European Commission has decided to launch a call for ideas addressed to civil society and all other interested parties. This process will enable the Commission to define guidelines for future calls for proposals, which will be published in 2007, in the framework of 2008 Year of Intercultural Dialogue.

The related answer form will be online until 13 October 2006. Unlikely for an interculturally aimed document only in English!

Εκδρομή στη Θεσσαλία

2006-09-09T17:28:00.000+03:00

Με αφορμή ένα κοινωνικό γεγονός, βρέθηκα για ένα Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλία.

΄Οπως κάθε φορά που βρίσκομαι σε πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, αναζητώ μετά μανίας τα στοιχεία εκείνα που αναδεικνύουν την ανάπτυξη της περιοχής, σα να αισθάνομαι υπεύθυνος που για δεκαετίες σχεδόν όλα γίνονταν με εμμονή για την πρωτεύουσα, την πόλη που γεννήθηκα και αγαπώ σαν ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Η Λάρισα δεν είναι το τυπικό παράδειγμα της ελληνικής επαρχίας. Ο παραγωγικότατος θεσσαλικός κάμπος, ο συγκριτικά ανεπτυγμένος τομέας μεταποίησης και η γενικότερη οικονομική συγκέντρωση την έχουν καταστήσει την πόλη τον τρίτο πόλο αναφοράς στην ηπειρωτική Ελλάδα μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Δίπλα στη χαοτική ρυμοτομία, στη εξαιρετικά πυκνή δόμηση και την έντονη υγρασία της πόλης, η Λάρισα χαρακτηρίζεται κι από ένα μοναδικό αστικό φαινόμενο. Στο εμπορικό κέντρο της πόλης, δύο βήματα από την Κεντρική Πλατεία αποκαλύπτεται σταδιακά το πρώτο από τα δύο υπαίθρια θέατρα που η πόλη διέθετε στην αρχαιότητα. Μπροστά στα μάτια των περαστικών, εκτίθεται με τρόπο αφοπλιστικά διδακτικό η αρχαιολογική ανασκαφή εν εξελίξει.

Μέχρι σήμερα έχει αποκαλυφθεί και αναστηλωθεί μόνο η ορχήστρα και μέρος του κάτω κοίλου του θεάτρου, αλλά κανείς δεν μπορεί να μη θαυμάσει το γεγονός ότι για την αποκάλυψη αυτή θυσιάζεται ευαρίθμως το νεοελληνικό σύμβολο της πολυκατοικίας.

Τα Τρίκαλα αποτελούν τη μοναδική πραγματικά παραποτάμια ελληνική πόλη. Μόνη η παρουσία του ποταμού Ληθαίου στο ιστορικό κέντρο καθιστά την επαρχιακή πρωτεύουσα μιαν όμορφη πόλη με γεφύρια και πολύ αστικό πράσινο.

Παράλληλα, ανάμεσα σε αρκετά κτίσματα ιστορικού κι αισθητικού ενδιαφέροντος, τα Τρίκαλα φιλοξενούν ένα εξαιρετικό οθωμανικό μνημείο. Το μεγάλο Τζαμί Οσμάν Σάχ, μετά την αναστήλωσή του, φιλοξενεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλης.

Εντούτοις το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ξεχωριστό σε όλη την Ελλάδα είναι η δωρεάν ασύρματη διαδικτύωση του κέντρου της πόλης που μια (επιτέλους) οξυδερκής δημοτική Αρχή εγκατέστησε στον κέντρο των Τρικάλων. Το Πρόγραμμα e-trikala υλοποιείται με χρηματοδοτήση του Προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας.

Nouveaux patriotes

2006-09-06T16:24:00.000+03:00

Χθες το βράδυ βρέθηκα σε μια κοινωνική συνεύρεση γύρω από ένα τραπέζι με χίλια καλά, άφθονο κρασί και συνδαιτυμόνες από το χώρο του κινηματογράφου. Οι ευγενείς τρόποι που εντελώς φυσικά είχαν οι οικοδεσπότες, τα επιμελώς επιλεγμένα εδέσματα και η καλοκαιρινή ραστώνη των βορείων προαστίων έκαναν τη βραδιά κοινότοπα ευχάριστη. Κι όμως στο τραπέζι αυτό, ανάμεσα στον εσμό των διαφορετικών ανθρώπων, υπήρχε μια εξαίσια αντίθεση.

Στην μια κεφαλή του τραπεζιού καθόταν ένας υπέργηρος διάσημος κινηματογραφιστής. Τίποτα πάνω του δεν απέπνεε την ελληνική του καταγωγή, ούτε η ασθενική ματιά του, ούτε η φωνή που έβγαινε ασθμαίνοντας στα γαλλικά. Αισθάνθηκα ότι ο άνθρωπος αυτός, αν και ντόπιος από τη γέννησή του, ανήκει στην απερχόμενη γενιά σπουδαίων ανθρώπων που ντρέπονταν που ήσαν Έλληνες. Και προσπάθησαν να κρύψουν την «ιδιαιτερότητά» τους αυτή με κάθε τρόπο. Βάπτισαν τη λαλιά τους με επίπλαστη ξενική προφορά, έφυγαν από τη χώρα σε μια στιγμή που τους είχε μεγάλη ανάγκη, έβγαλαν μια και καλή τον εαυτό τους από την πλινθοσκεπή πατρίδα τους και διέπρεψαν στις βουλεβάρτους της αλλοδαπής.

Στην άλλη άκρη καθόταν ένας πολύ νέος Ρώσος. Η πεντακάθαρη σλαβική φυσιογνωμία του και η πειθαρχημένη συμπεριφορά του πρόδιδαν την καταγωγή του. Μεταπτυχιακός φοιτητής πολιτικών επιστημών εδώ, μιλούσε άπταιστα ελληνικά, σε βαθμό που με δυσκολία πρόσεχες την ξενική προφορά του στα δασέα σύμφωνα της γλώσσας μας. Στην κουβέντα μιλούσε για τα νησιά «μας» και για τη Μακεδονία «μας» με την λαμπερή ευθύτητα ενός ξένου που συνειδητά επέλεξε να ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία. Και το πέτυχε μέσα από το σεβασμό στο πολιτισμό, στη γλώσσα, στα μικρά και στα μεγάλα της χώρας που ζει.

Re-Public

2006-08-22T13:22:00.000+03:00

Re-Public is an online journal focusing on innovative developments in contemporary political theory and practice. Its aspiration is to actively participate in the process of re-imagining democracy, broadly conceived as referring to the multitude of practices that shape everyday life.

Το Re-Public είναι ένα δίγλωσσο ηλεκτρονικό περιοδικό στα Ελληνικά και τα Αγγλικά που προβάλλει και αναδεικνύει την καινοτομία στην παγκόσμια πολιτική σκέψη και πρακτική. Συμμετέχει στον διάλογο γύρω από την παγκοσμιοποίηση, τη συμμετοχική δημοκρατία, τις ανοιχτές τεχνολογίες, τις σχέσεις δημόσιου - ιδιωτικού, και τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα και φιλοξενεί άρθρα ξένων και Ελλήνων ερευνητών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, πολιτικών και ενεργών πολιτών.

Περί κλέους

2006-08-11T09:13:00.000+03:00

Μετά την πρώτη νίκη του στο αγώνισμα των 400 μ. με εμπόδια στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2006 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, ο Περικλής Ιακωβάκης, αν και έβραζε κατά όσων βιάστηκαν να τον ξοφλήσουν τα προηγούμενα χρόνια, δεν αναλύθηκε στις συνήθεις κοινοτοπίες περί θεού, δαιμόνων και ελληνικής υπεροχής, αλλά μίλησε για την παιδεία που έλαβε και την προσπάθειά του να αποφεύγει τον άναρθρο λόγο και τα γλωσσικά πλεονάσματα στις δημόσιες δηλώσεις του. Εύγε!

Σοφοκλέους Αντιγόνη από τη Νέα Σκηνή

2006-08-07T17:47:00.000+03:00

4 & 5 VIII 2006 στο πλαίσιο των ΕΠΙΔΑΥΡΙΩΝ 2006

ΣΥΝ (+)
Λευτέρης Βογιατζής Ο γνωστός εμβληματικός πλέον σκηνοθέτης θεάτρου με τη γνήσια αφοσίωση στη τέχνη του και το κοινό
Αμαλία Μουτούση Μια στιβαρή και ελεγχόμενα οργισμένη Αντιγόνη
Χλόη Ομπολένσκι Η δύναμη της αφαίρεσης στο πληρέστερο σκηνικό που γνώρισε το Αργολικό Θέατρο τα τελευταία χρόνια
Σπύρος Σακκάς Χωρίς να κομίζει κάποια καινοτομία, έστησε ένα πολυφωνικό χορό με εύστοχες μουσικές αποχρώσεις στα απολύτως κατάλληλα σημεία του κειμένου

ΜΕΙΟΝ (-)
Νίκος Παναγιωτόπουλος Άκαιρη αν και φροντισμένη απόδοση σε sophistiqué νέα ελληνικά που, στην προσπάθεια καινοτομίας, ακύρωσε μεταξύ άλλων και τον πλέον γνωστό στίχο του έργου
Λευτέρης Βογιατζής Ως βλοσυρός, άνευρος και μονότονος Κρέων
Χλόη Ομπολένσκι ε, με τέτοιο μαγικά μελετημένο σκηνικό, δεν έδωσε τόση σημασία στην ενδυματολογία της παράστασης, εξ ου και το καλαίσθητα κοινότοπο αποτέλεσμα

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Μια αληθινά επαγγελματική προσπάθεια με γνήσιο σεβασμό στο αρχαίο κείμενο, στο χώρο και ιδίως στο χορό, χωρίς εντυπωσιασμούς.
Έλειψε εν τούτοις εκείνο το ειδοποιό στοιχείο που θα έκανε την παράσταση να απογειωθεί και το κατάμεστο θέατρο να σειστεί από ένα υψηλό λαϊκό θέαμα.

Technology for a juster world

2006-08-05T08:37:00.000+03:00

The One Laptop per Child association is a non-profit organization set up to oversee the $100 laptop project. Both the project and the organization were announced at the World Economic Forum in Davos, Switzerland in January 2005.

One Laptop per Child is being funded by a number of sponsor organizations. These include Google, Red Hat, AMD, Brightstar Corporation, News Corporation and Nortel Networks. Each company has donated two million dollars. The MIT Media Lab is also involved in the project.

One Laptop per Child gained its most attention after Nicholas Negroponte and Kofi Annan unveiled a working prototype of the $100 laptop at the World Summit on the Information Society in Tunis, Tunisia.

Athenses around the globe!

2006-07-24T09:01:00.000+03:00

Take a look at what's listed on (addictive) Wiki under name Athens!
Athens of the East: Madurai, India
Athens of the West: Berkeley, California, USA
Athens of the South: Nashville, Tennessee, USA
Athens of the North: Edinburgh, Scotland, UK
Athens of America: Boston, Massachusetts, USA
Spree Athens: Berlin, Germany
Athens on the Isar: Munich, Germany
Athens of Cuba: Matanzas, Cuba
Athens of Latin America: Bogotá, Colombia
Athens of Finland: Jyväskylä, Finland
Serbian Athens: Novi Sad, Serbia
Athens of the Bodrog: Sárospatak, Hungary
Lusa Athens: Coimbra, Portugal
Brazilian Athens: São Luís, Brasil

Check out the original now!

Beirut recollection

2006-07-23T22:11:00.000+03:00

Yeni Türkiye, yeni Avrupa!

2006-07-02T23:02:00.000+03:00

Η εκπληκτική γεωφυσική διαμόρφωση είναι το πρώτο που σε εντυπωσιάζει στην Κωνσταντινούπολη. Άλλοτε βλέπεις τη θάλασσα να εισχωρεί μέσα στη στεριά κι άλλοτε αισθάνεσαι ότι η ευρωπαϊκή και η ασιατική ακτή τίθενται ως ανάχωμα στον Κεράτιο ή το Βόσπορο.

Αντιστοίχως εντυπωσιακά είναι και τα υπόλοιπα ερεθίσματα που ο επισκέπτης δέχεται, ιδίως στο κέντρο της Πόλης. Η αναρχία και το μέγεθος της Πλατείας Ταξίμ που κάνει την Ομόνοια να μοιάζει μικρή και άνευρη˙ τα εξαιρετικά πάσης φύσεως εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία και η κυριαρχική παρουσία των ελληνίδων αοιδών της Παραλιακής στη διαπασών στα δισκάδικα της İstiklal Kadesi, άλλοτε Λεωφόρο του Πέραν˙ η υπέροχη, σχεδόν ποιητική εγκατάλειψη του Φαναριού στην περιοχή του Fatih που εξοργίζει τα στίφη των ορθοδόξων βυζαντινών επισκεπτών από την Ελλάδα. Είναι ακόμη αυτή η χαρακτηριστική μυρωδιά χειμώνα-καλοκαίρι, ο άκαυστος άνθρακας από τα παμπάλαια πετρελαιοβόρα οχήματα και η υγρασία της Πόλης μαζί, που πλημμυρίζει τα ρουθούνια σου. Είναι, τέλος, τα πλήθη των ετερόκλητων ανθρώπων που συναντάς στους δρόμους, στα τζαμιά, στα γυαλιά, στο τραμ, παντού και σε αφήνουν άφωνο, ακόμη κι αν δεν είσαι πρωτάρης. Κι όλα τόσο γνώριμα, τόσο σαφή.

Η επέτειος της Τουρκικής Δημοκρατίας είναι μια μέρα μετά την δική μας επέτειο του μεταξικού «όχι». Σε αντιστοιχία προς τις γαλανόλευκες που κυματίζουν σε αρκετά σπίτια και πάντως σε όλους τους δημόσιους χώρους στην Αθήνα, την 29η Οκτωβρίου σε κάθε ιδιωτικό ή δημόσιο κτήριο της Πόλης βλέπεις τεράστιες τουρκικές σημαίες να κρέμονται κάθετα και να ανεμίζουν σαν απλωμένα σεντόνια. Το σκηνικό συμπληρώνεται με φωτογραφίες του μεσήλικα (πάντα) Κεμάλ σε κάθε δυνατή στάση, αναρτημένες με κάθε δυνατό τρόπο σε στάσεις λεωφορείων, σπίτια, κολώνες δημοτικού φωτισμού ως και (δια νόμου υποχρεωτικά) στην πρώτη σελίδα όλων των τουρκικών εφημερίδων. Η φετινή συμπλήρωση των 82 χρόνων της Τουρκικής Δημοκρατίας συνέπεσε με το «θρίαμβο» της έναρξης διαπραγματεύσεων για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Διπλή γιορτή λοιπόν και οι τίτλοι θριαμβολογούσαν. Η «Νέα Τουρκία» που ξεκίνησε μια ασαφή διαδικασία χωρίς χρονικό ορίζοντα, προκειμένου να συνδεθεί χωρίς σαφείς ακόμη όρους με την (εν διαλύσει προς το παρόν) «Νέα Ευρώπη». Κοινό στοιχείο με την Ελλάδα, η διακαής ανάγκη για εθνικούς θριάμβους, έστω και πλαστούς.

Επίσκεψη στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης İstanbul Modern. Πολύ ωραίος χώρος, αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπος ως προς της μορφή και τη χρήση του, αποτελεί το εικαστικό καμάρι της σύγχρονης Τουρκίας. Η σύγχυση μεταξύ μοντέρνου και σύγχρονου είναι κι εδώ προφανής, οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Τα εκθέματα πλην εξαιρέσεων δεν ενθουσιάζουν, αλλά σίγουρα είναι ως σύνολο πολύ καλύτερα και πιο τεκμηριωμένα απ’ οτιδήποτε μόνιμο υπάρχει για τη σύγχρονη τέχνη σήμερα στην Αθήνα.

Εξαιρετική εμπειρία η επίσκεψή στο οθωμανικό λουτρό Çemberlitas. Εκεί, ζαλισμένος από το ημίφως και την αχλή του χαμάμ, αισθάνεσαι μιαν άλλη, απόκρυφη και σχεδόν εξωτική Πόλη να σε κυκλώνει. Λουσμένος στους αφρούς από πράσινο σαπούνι, διερωτάσαι αν τελικά υπάρχει απόσταση μεταξύ του διαβόητου ανατολίτικου μυστικισμού και μιας στημένης γραφικότητας προς (άμεση) κατανάλωση, μεταξύ αυτής της αρσενικής, διεκπεραιωτικής δεξιότητας του θηριώδους σα μπεχλιβάνη μυστακοφόρου που σε πλένει και της διαρκούς διάθεσης τουριστικής εξαπάτησης που συναντάς συχνότατα στην Τουρκία.

Μετά και την (αντανακλαστική) επίσκεψη στην Πόλη, συνειδητοποιείς μια σημαντική διαφορά ανάμεσα σ’ εμάς και τους Τούρκους. Το συντεταγμένο κοινωνικό σύστημα λειτουργεί εντελώς, μα εντελώς διαφορετικά στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Ενώ εκεί πασχίζουν να προβάλλουν και τονίζουν παντοιοτρόπως ό,τι σύγχρονο και δημιουργικό έχουν και δεν έχουν, εμείς συνήθως επιστρατεύουμε ό,τι πιο παρωχημένο και αντιδραστικό διαθέτουμε.

Το νέο μουσείο

2006-06-01T22:00:00.000+03:00

Δεν θα περίμενες να εκστασιαστείς μπροστά σε ένα εργοτάξιο. Κι όμως, στο εργοτάξιο του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως, αυτό είναι γεγονός. Ιδίως αν κοιτάξει κανείς διεισδυτικά τη μορφολογία του σκελετού με τα τεράστια υαλοπετάσματα που σταδιακά αναρτώνται, επισημαίνει δύο βασικά στοιχεία:

Πρώτον, το έργο των Tschumi και Φωτιάδη, εκτός από ένα σύνθετο εγχείρημα με απίστευτους πρακτικούς και σημειολογικούς κινδύνους, συνιστά πλέον και ένα επίτευγμα αρχιτεκτονικό που συνδυάζει την πρόσφατη αρχιτεκτονική ιστορία με την διαβόητη και πανταχού παρούσα αρχαία ταυτότητα της πόλης. Αποτέλεσμα ένας σύγχρονος δημόσιος ναός που δανείζεται διαχρονικά στοιχεία μοντερνισμού και μοιάζει με το Χίλτον Αθηνών, με λιτότητα που όμοιά της δεν υπάρχει στη σύγχρονη πρωτεύουσα.

Δεύτερον, όποιος κοιτάξει πιο προσεκτικά τα ογκώδη κι όμως απίστευτα λεία μπετά και τον ιδιαίτερο προσανατολισμό του ημιτελούς οικοδομήματος βλέπει μια τεχνική αρτιότητα απαράμιλλη για τα ελληνικά δεδομένα.

Εύγε, λοιπόν, στο διαπλεκόμενο εργολάβο που ανέλαβε τη ολοκλήρωση του νέου μουσείου!